Cel pracy

Wzrost liczby zachorowań na otyłość w krajach wysokorozwiniętych i rozwijających się stanowi złożone wyzwanie dla lokalnych systemow opieki zdrowotnej i pracujących w nich specjalistow. Zadania pielęgniarki rozumiane jako przygotowanie pacjenta do podjęcia leczenia oraz wsparcie w trakcie terapii wymagają kształtowania odpowiednich kompetencji uwzględniających potrzeby pacjentow. Celem pracy było zbadanie jakie doświadczenia mają pacjenci chorujący na otyłość w kontaktach z pielęgniarkami.

Materiał i metody

W ogolnopolskim badaniu zapytaliśmy 621 chorych na otyłość (BMI>30) o ich doświadczenia i oczekiwania w relacjach z pracownikami instytucji medycznych. Badanie przeprowadzono metodą CAWI na podstawie autorskiego kwestionariusza ankiety.

Wyniki

Gotowość do podjęcia leczenia deklaruje 70% respondentow. Tylko 19% badanych rozmawiała na temat otyłości z pielęgniarką lub położną ale aż 51% zgłosiła niestosowne zachowanie z ich strony. Aż 83% pacjentow ujawniło, że czuje się gorzej traktowana przez personel medyczny w porownaniu do chorych o prawidłowej masie ciała.

Wnioski

Większość badanych deklaruje chęć podjęcia leczenia otyłości. Jednak ze względu na wcześniejsze niepowodzenia w redukcji masy ciała wymagają odpowiedniego wsparcia ze strony personelu medycznego. Pielęgniarki powinny częściej podejmować rozmowę na temat otyłości pacjenta, koncentrować się na przekazywaniu informacji o rożnorodnych metodach diagnostycznych i terapeutycznych oraz na wsparciu pacjenta w takcie leczenia. Szkolenie pielęgniarek w zakresie komunikacji z pacjentem chorym na otyłość powinno uwzględniać edukację antydyskryminacyjną.