Cel pracy

W związku z tym, że skutki COVID-19 dotyczą wielu układów ludzkiego ciała, celem artykułu była analiza zmian zachodzących w stanie funkcjonalnym pacjentów, którzy poddani zostali programowi rehabilitacji w okresie pół roku od zachorowania na COVID-19. Ocena efektów rehabilitacji obejmowała wydolność fizyczną, sprawność funkcjonalną, ryzyko upadków, poziom samopoczucia, samoocenę w zakresie radzenia sobie z czynnościami dnia codziennego, a także ryzyko wystąpienia depresji.

Materiał i metody

Wykorzystaną metodą był sondaż diagnostyczny. Do technik należały: pomiar, wywiad, obserwacja bezpośrednia i pośrednia, ankieta, dokumentoskopia. Narzędziami użytymi w pracy były: kwestionariusz wywiadu, test marszu 6-minutowego, arkusz obserwacji, kwestionariusz ankiety, skala Borga, Test „Timed Up and Go”, stoper, Geriatryczna Skala Oceny Depresji wg Yesavage'a i wsp.

Wyniki

Badania wykazały istotną statystycznie poprawę wydolności pacjentów oraz zmniejszenie stopnia zmęczenia wg skali Borga. Znacząco poprawiła się jakość przemieszczania się i zmniejszyło się ryzyko upadków. Po przebytej rehabilitacji pacjenci wyżej ocenili swoją sprawność podczas wykonywania czynności dnia codziennego, które wymagały umiarkowanego wysiłku fizycznego. Istotnie statystycznie zmniejszyło się ryzyko wystąpienia depresji.

Wnioski

Uzyskanie tych wyników po okresie usprawniania stanowi pomyślne rokowanie w powrocie do pełnej sprawności funkcjonalnej pacjentów. W ocenie efektów rehabilitacji należy poza sferą fizyczną uwzględniać także sferę psychiczną każdego człowieka. Im lepsze efekty rehabilitacji zostaną uzyskane zarówno w aspekcie fizycznym, jak i psychicznym, tym lepszy będzie ogólny stan funkcjonalny pacjentów.