Cel pracy

Zadaniem współczesnej medycyny jest zapewnienie seniorom wysokiego poziomu jakości życia. Sprawność funkcjonalna jest jednym z głównych czynników determinujących niezależność i aktywne uczestnictwo w życiu społecznym, wpływając korzystnie nie tylko na długość życia, ale i pozytywną ocenę jego jakości. Celem pracy było dokonanie oceny wpływu sprawności funkcjonalnej na jakość życia pacjentów po 60. roku życia, hospitalizowanych w oddziale rehabilitacji.

Materiał i metody

Badania zrealizowano w grupie 92 pacjentów oddziałów rehabilitacji, po 60. roku życia. W badaniach wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego z użyciem autorskiego kwestionariusza ankiety, skali WHOQOL-AGE oraz skale NOSGER i Barthel.

Wyniki

Średnia wyników skali Barthel wynosiła 72,12±30,34. Największą grupę stanowiły osoby w „stanie lekkim” (46,7%). Średnia wyników skali NOSGER wynosiła 46,71±12,60 – badani najlepiej funkcjonowali w obszarze pamięci (5,37±0,89) i zachowań destrukcyjnych, zakłócających i asocjalnych (6,04±1,36), a najgorzej w zakresie instrumentalnych aktywności codziennego życia (10,10±3,52). Średnia wyników skali WHOQOL-AGE w badanej grupie wynosiła 66,46±11,41. Im wyższy poziom sprawności funkcjonalnej w skali NOSGER, tym wyższa była jakość życia badanych (p=0,000, r=–0,55456). Podobną zależność zaobserwowano w odniesieniu do skali Barthel (p=0,000).

Wnioski

1) Poziom sprawności funkcjonalnej badanych oceniono jako dobry według skali NOSGER, a według skali Barthel – jako przeciętny. 2) Poziom sprawności funkcjonalnej był czynnikiem istotnie determinującym poziom jakości życia badanych, niezależnie od zastosowanej skali oceny (NOSGER vs Barthel). 3) Poziom jakości życia w badanej populacji oceniono jako przeciętny.