Wstęp

Starzenie się jest ciągłym i nieodwracalnym procesem. Pożądana jakość życia, w miarę starzenia się organizmu, staje się coraz trudniejsza do utrzymania.

Cel

Celem pracy była ocena jakości życia ludzi starszych, ze szczególnym uwzględnieniem ich funkcjonowania psychospołecznego.

Materiał i metody

110 mieszkańców Domu Pomocy Społecznej w wieku 70-85 lat zapytano o ich jakość życia. Do oceny depresji wykorzystano skalę Becka oraz Geriatryczną Skalę Oceny Depresji, natomiast do oceny jakości życia wykorzystano kwestionariusz WHOQOL-BREF, ponadto wykorzystano kwestionariusz własnej konstrukcji zawierający pytania ogólne.

Wyniki

Badana grupa 110 osób miała średnio 76 lat. Zarówno według skali Becka jak i Geriatrycznej Skali Oceny Depresji stwierdzono łagodne lub ciężkie zaburzenia depresyjne u znacznej liczby badanych (80,9% i 86,4%). Na podstawie skali WHOQOL-BREF jakość życia osób badanych oraz zadowolenie z niego było przeciętne, średni wynik wyniósł 70,91 pkt. Kobiety oraz osoby nie posiadające członków rodziny oceniały niżej jakość swojego życia oraz miały większą skłonność do depresji.

Wnioski

Jakość życia starszych ludzi znajduje się na średnim poziomie. Większość z wykazuje objawy depresji o łagodnym lub ciężkim nasileniu. Starsze kobiety oraz osoby nieposiadające członków rodziny są mniej zadowolone z życia i mają większe tendencje do zaburzeń depresyjnych. Długość pobytu w DPS nie ma wpływu na jakość życia osób starszych oraz ich skłonności do zaburzeń depresyjnych.