Niniejszy artykuł porusza wybrane aspekty mechanizmów psychoneuroimmunoendokrynologicznych leżących u podstaw odpowiedzi organizmu na warunki stresogenne. Wspólnie z układem nerwowym i hormonalnym, układ odpornościowy tworzy triadę zwaną siecią neuroimunohormonalną. Triada ta stanowi nadrzędny, związek czynnościowy decydujący o stanie równowagi zdrowotnej organizmu - homeostazy. Różnorodne czynniki stresogenne zaburzają homeostazę i wpływają negatywnie na funkcjonowanie organizmu, a ich działanie wywierane na procesy fizjologiczne wciąż stanowi bardzo rozległe pole dla badań z zakresu psychoneuroimmunoendokrynologii. Silne czynniki stresogenne lub stres o przedłużonym działaniu powodują negatywne konsekwencje zdrowotne, początkowo natury psychoemocjonalnej a potem poważne choroby natury psychicznej i fizycznej. Dlatego też niedocenianie patogennego znaczenia stresu, niezdolność do zapobiegania sytuacjom stresowym oraz nieumiejętność radzenia sobie ze stresem są obecnie poważnym problemem społecznym i medycznym, a Światowa Organizacja Zdrowia określa stres jako chorobę stulecia.