Cel pracy

Choroba Alzheimera prowadzi do istotnych zmian w jakości życia bezpośrednich opiekunów chorych. Wraz z zaawansowaniem otępienia i deficytami funkcji poznawczych, pojawia się szereg nowych, trudnych sytuacji będących źródłem stresu zarówno dla chorego, jak i jego opiekunów. W efekcie zmianie podlega dotychczasowa jakość życia pacjenta i jego najbliższych. W pierwszym stadium rozwoju otępienia chory wymaga nieznacznej pomocy i kontroli ze strony opiekunów. Zmienia się to wraz z postępem zaburzeń poznawczych. W rozwiniętej fazie choroby będzie to opieka 24-godzinna. Celem pracy jest analiza wybranych determinantów jakości życia opiekunów osób z chorobą Alzheimera.

Materiał i metody

W badaniach zastosowano: metodę sondażu diagnostycznego, metodę szacowania, technikę ankiety oraz technikę skali szacunkowej. Wykorzystano kwestionariusz WHOQOL-BREF oraz autorski kwestionariusz ankiety. Anonimowe badania zostały przeprowadzone wśród 100 opiekunów osób z chorobą Alzheimera.

Wyniki

Domeny jakości życia istotnie różnią się w zależności od wieku opiekunów (w sferze fizycznej, psychologicznej i środowiskowej).

Wnioski

Ocenę wszystkich domen jakości życia istotnie różnicowało wykształcenie opiekuna, jego sposób zamieszkania oraz stopień pokrewieństwa z chorym. Wyższej oceny jakości życia w zakresie domeny fizycznej i socjalnej istotnie częściej dokonywali opiekunowie osób w pierwszym stadium choroby Alzheimera. Choroba Alzheimera nieuchronnie prowadzi do obniżenia jakości życia pacjenta i jego bezpośrednich opiekunów. Niezbędne jest dokonywanie systematycznej oceny sprawności funkcjonalnej chorego, aby oszacować poziom zapotrzebowania na opiekę i stopień obciążenia opiekunów takimi działaniami.