Jedną z chorób cywilizacyjnych XXI wieku jest przewlekła niewydolność nerek. Obejmuje wiele schorzeń, które dzielą się na pierwotne - dotyczą tylko nerek oraz wtórne, gdy uszkodzenie nerek to skutek toczącego się procesu ogólnoustrojowego. Składa się ona z 5 stadiów, w zależności od stopnia wydolności nerek mierzonego za pomocą stopnia przesączania kłębuszkowego. Objawy są zróżnicowane i zależą od przyczyny, która doprowadziła do ich uszkodzenia. Wyróżnia się trzy metody leczenia przewlekłej niewydolności nerek: hemodializa, dializa otrzewnowa oraz przeszczep nerki. Dializa otrzewnowa powinna być pierwszą metodą dializoterapii proponowaną chorym ze schyłkową niewydolnością nerek, ponieważ pozwala na dłuższe zachowanie diurezy resztkowej niż hemodializa, co wiąże się z mniejszym ograniczeniem płynowym i dietetycznym. Pomimo licznych zalet dializy otrzewnowej, jak każda procedura medyczna, jest obarczona ryzykiem powikłań. Najczęściej występującym powikłaniem jest dializacyjne zapalenie otrzewnej. Objawia się ono głównie bólem brzucha i zmętnieniem płynu dializacyjnego. Zalecaną metodą leczenia jest włączenie antybiotykoterapii dożylnej i dootrzewnowej, co wiąże się z hospitalizacją chorego. Powikłania infekcyjne w dializie otrzewnowej mają znaczący wpływ na jakość życia pacjentów, dlatego od pielęgniarki sprawującej opiekę nad pacjentem zakwalifikowanym do programu dializ otrzewnowych wymaga się szerokiej, aktualnej wiedzy zawodowej oraz zaangażowania w proces edukacji chorych na każdym etapie leczenia.