Cel pracy:

Schizofrenia to choroba psychiczna, a zarazem stygmat. Oprócz konsekwencji zdrowotnych schorzenie niesie za sobą również wiele niekorzystnych następstw społecznych. Stygmatyzacja to zatem proces spowodowany głównie niewiedzą populacji, charakteryzujący się negatywnym ocenianiem chorującego człowieka i oddziałujący na niższą jakość jego życia. Głównym celem niniejszej pracy była analiza zjawiska stygmatyzacji w oparciu o poglądy społeczeństwa na temat człowieka doświadczającego schizofrenii. Cel łączył się z ukazaniem obszarów życia w których ujawnione zostaję piętno choroby psychicznej.

Materiał i metody:

W badaniu uczestniczyło 305 losowo dobranych osób, posiadających minimum 18 lat. Zastosowana metoda to sondaż diagnostyczny, a narzędziem badawczym był kwestionariusz ankiety, pt. ,,Normalność, a anormalność- człowiek w cieniu schizofrenii’.

Wyniki:

Na podstawie analizy stwierdzono, że społeczeństwo stereotypowo identyfikuję wizerunek człowieka ze schizofrenią z pobudzeniem psychoruchowym, agresją i zagrożeniem. Populacja wyklucza chorego z życia społecznego poprzez oznaczenie szpitala psychiatrycznego mianem miejsca do codziennego funkcjonowania, a także etykietuję takimi słowami jak ,,schizofrenik” lub ,,chory psychicznie”. Powszechna jest również dyskryminacja dotycząca kwestii założenia rodziny czy zatrudnienia. W badaniu udowodniono, że wiek wpływa na interpretowanie nazwy dla obrazu człowieka ze schizofrenią. Płeć nie różnicuję sposobu interpretowania wizerunku człowieka z psychozą schizofreniczną, natomiast miejsce zamieszkania oddziałuję na sposób postrzegania chorego.

Wnioski:

Wyniki obrazują, że naznaczenie osób chorujących na schizofrenię wciąż utrzymuję się na wysokim poziomie, dlatego konieczne byłoby prowadzenie programów oraz kampanii edukacyjnych o tematyce chorób psychicznych, dostępnych dla całego społeczeństwa.